نکاتی در مورد عقیله ی بنی هاشم
275 بازدید
تاریخ ارائه : 2/25/2015 7:57:00 AM
موضوع: تبلیغ


ولادت «عابده آل علی» مبارک باد

پنجم جمادی الاولی سال پنجم هجری و برخی نیز سال 6 هـ را سال تولد او می دانند.

مدت زندگی آن حضرت با مادرش حضرت زهرا ( س) حدود پنج یا شش سال بوده است.

حضرت علی (ع) در سال 40 هجری در كوفه به شهادت رسید. سن حضرت زینب ( س) در این زمان تقریبا 35 سال بوده است.

 بعد از شهادت پدر بزرگوارش حدود ده سال هم با برادرش امام حسن (ع)  بوده است.

بعد از شهادت امام حسن (ع) ده سال نیز با  امام حسین (ع) بوده است.
هنگام مصیبت جانگداز كربلا سن حضرت زینب (س) 55 ساله بود.

 حضور ده ساله زینب (س) در صحنه زندگی برادرش حسین (ع) را می توان پر حادثه ترین و رنج آورترین دوران زندگی آن حضرت دانست.صدیقه ی صغری در شب یك شنبه چهاردهم ماه رجب سال 62 هجری درگذشت.»

شوهرِ «زینب»(س) «عبدالله بن جعفر» پسر عموی بزرگوارش می باشد. و او یكی از شخصیتهای مشهور اسلام و از سخاوتمندان به نام و معروف ماست».

القاب و كنیه ها:

«عقیله» یا «عقیله بنی هاشم» است به معنای زن ارجمند و گرامی در میان اقوام،

«صدیقه صغری»،

«عارفه»،

«عالمه» ،

«فاضله» ،

«كامله»

 و «عابده آل علی»

فضائل آن حضرت به طور خلاصه:

صبر آن حضرت  :

با توجه به این که همگان می دانند او چه کشید و چگونه استقامت کرد برای صبور بودن آن حضرت نیاز ی به بیان نیست  و در بزرگواری او نیز همین بس  «زمانی كه در عصر روز عاشورا دو پسرش را شهید كردند از خیمه بیرون  نرفت . در حالی كه هنگام شهادت سایر شهدا از خیمه بیرون می رفت و امام حسین (ع) را دلداری می داد ولی اینجا برای این كه برادرش حسین (ع) خجالت نكشد از خیمه بیرون نیامد.

عبادت آن حضرت :

«شب زنده داری زینب در تمام عمرش ترك نشد حتی شب یازدهم محرم»

سخن وری آن حضرت:

شهید مطهری در این رابطه می نویسد: «خطابه ای كه حضرت زینب در مجلس یزید خوانده است از خطابه های بی نظیر دنیاست».

«ابن اثیر» می نویسد: «زینب در فصاحت و بلاغت و زهد و عبادت و فضیلت و شجاعت و سخاوت شبیه ترین مردم به پدر خود علی(ع) و مادرش فاطمه(س) بود.»

علم آن حضرت:

 زمانی كه حضرت زینب (س) خطبه پرمحتوا و آتشین خود را در بازار كوفه ایراد نمود، امام سجاد (ع) در تأیید مقام علمی زینب (س) فرمود: الحمدلله تو دانشمند و عالمه ای بدون معلم و بانوی خردمندی بدون استادی».

وفای حضرت زینب (س) به ولایت و آرمان های امامش

از زمانی که عارفه ی امام علی(ع) به دنیا آمد و خویشتن را شناخت لحظه ای از امامت و ولایت و بایدها و نبایدهای دینی فاصله نگرفت.و در قیام سرشار از خون عاشورا در ره حق لحظه ای به خود تردید راه نداد و هرچه مشکلات و مصیبت ها بیشتر می شد صبر زینب آن فاضله ی امام حسین(ع) بیشتر می شد و محکم تر از گذشته دلداده ی امامش می شد .اگر او روزگاری گریه کرد و علت گریه را فراق سه روزه امام حسین(ع) بیان کرد در روز عاشورا لحظه ای از نگاه کردن برادر را ، به همه ی عالم نمی داد .زینب آن کامله ی فاطمه(س) هنگام شهادت سایر شهدا از خیمه بیرون می آمد و به امامش نگاه هایی می کرد و او را دلداری می داد ولی وقتی فرزندانش شهید شدند  برای این كه ولی زمانش،امام حسین(ع) خجالت نكشد از خیمه بیرون نیامد.
او همچنان پاسدار اسلام و ولایت ماند و در لحظات پایانى ظهر عاشورا وقتى بالاى سر پیكر خونین  مقتداى خود امام حسین(ع) رسید، فرمود:
«پروردگارا این هدیه و قربانى را از اهل‏ بیت پیامبر(ص) قبول فرما، نهایت اخلاص و فداكارى خود را به جهانیان اعلام كرد.»
ا و بعد از پرپر شدن همه ی عزیزانش استوارتر از گذشته علی وار خطبه خواند  و یزیدی های را  رسوا کرد و نگذاشت کربلا در کربلا بماند.