تا کی انقلابی خواهیم ماند؟
64 بازدید
تاریخ ارائه : 1/26/2015 11:02:00 AM
موضوع: تبلیغ

بسم الله الرحمن الرحیم

پیامبر عزیز اسلام فرمودند:

«تا دل درست نشود،ايمان درست نخواهد شد و تا زبان درست نشود،دل درست نخواهد بود.»

و برخی ها تا چه حد دل و زبان و ایمان درستند ، که این همه نیک اندیشند و راست قامت؟! 

به برکت خون سید شهدای کربلا در سراسر دنیا دلداده های شهادت ، با کردار و گفتارشان و با تقدیم جگر گوشه هایشان راه سرخ حسین بن علی را به دیگران نشان می دهند .مادر سردار شهید عماد مغنیه و...از جمله ی آن خوبان برگزیده است.

این شیر زن هم هر آنچه  داشت خالصانه فدا کرد . جهاد، فواد، عماد و باز هم جهاد؛چهار نگین درخشانی بودند که دل کندن از هر کدامشان جگر شیر می‌خواهد.

عماد مغنیه,حاج رضوان,لبنان,شهید,حزب الله,شیعه,فرمانده,نظامی,سید حسن,نصرالله
معما، شبح، استراتژیست، مغز متفکر نظامی و شخصیت شماره دو حزب الله لبنان خطابش می‏کردند.

FBI جایزه ۵ میلیون دلاری برای تحویل مرده یا زنده او را به ۲۵ میلیون افزایش داد؛

شاید ۲۰ سال تعقیب و گریزش توسط دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی امریکا و اسرائیل پایان پذیرد.

می‏گفتند بسیاری عملیات‏های انتحاری و حتی جنگ سی و سه روزه هم زیر سر او بوده است.

لقب “سر افعی” را هم روزنامه هاآرتص چاپ تل‏آویو به القاب او افزود.

عماد مغنیه مقلد آیت الله خامنه‏ ای، شاگرد دکتر چمران و جانشین سید حسن نصرالله بود.

 مادر شهید عماد مغنیه : تنها ناراحتی من این است که چرا دیگر جوانی ندارم تا به راه جهاد و مقاومت تقدیم کنم.

 وی خطاب به جوانان مبارز حزب الله گفت: من به جوانانی که فرزندم آنان را آموزش دادند، می گویم که راه او را با همان اخلاصی که او داشت ادامه دهند. برای او، خانه، فرزندانش و دنیا پایان همه چیز نبود، بلکه فقط به دنبال ادامه راهی بود که آغاز کرده بود.

و وقتی خبر شهادت جهاد مغنیه را به گوش مادر بزرگش رساندند سرش را بالا گرفت و گفت او را هم تقدیم سید حسن نصرالله کردم. همان سیدی که خودش معنی جوان دادن را چشیده است. همان سیدی که فخر عرب شده و برای شیعه ذخیره ایست ارزشمند. سید راه خدا را در پیش گرفته و این مادر فرزند دیگرش را برای یاری نصرالله فرستاد تا قربانی دیگری باشد در جهاد فی سبیل الله.

مادر بزرگ جهاد مغنیه  بعد از درد دلی سوزناک با نوه‌اش می‌گوید: «زود رفتی» ولی سریع ادامه می‌دهد: «الحمد لله. این خاندان، سرنوشتش شهادت است. شهادت هم هدیه‌ای است که خدا به اولیای خاصش می‌بخشد.»

خدایا یمی از توفیق و اگر ممکن نیست نمی از این توفیق ها نصیبمان کن.

راستی ماها تا چه اندازه حاضریم در ره انقلاب و ارزش های الهی ثابت قدم بمانیم؟ نکند با کم شدن حقوقی و یا اضافه نشدن عیدیی انقلاب اسلامی  را فراموش کنیم!

کاش آنان که به کوچکترین بهانه ای به زمین و زمان انتقاد می کنند کمی بیشتر با انصاف و ایثار رفیق شوند.

اگر هرکدام از ماها  چهار عماد ارزشمند را تقدیم انقلاب می کردیم چه می کردیم؟ و تا چه اندازه اسلام را بدهکار خود می پنداشتیم؟!