تاریخچه روزه
309 بازدید
تاریخ ارائه : 6/15/2014 7:01:00 AM
موضوع: ادیان و مذاهب

تاریخچه روزه:

اززمانی که حضرت آدم(ع) زمینی شد ،روزه نیز قد و قامت کشید .قرآن مى فرماید: اى کسانى که ایمان آورده اید! روزه بر شما واجب شد همان گونه که بر پیشینیان مقرر شده بود.( بقره : 183)

امام علی (ع) فرمود : روزه ، عبادت قدیمى است که خدا هیچ امتى را از آن  معاف نداشته است.(جوامع الجامع ، ج 1،ص 10).

امام باقر (ع) فرمود: « در ماه رمضان همواره روزه برای انبیای الهی واجب بوده است و برای غیر افراد برگزیده روزه گرفتن در غیر این ماه واجب بوده ولی امت محمد(ص) مورد لطف ویژه خدا واقع گشت و در ماه رمضان روزه بر آنها واجب شد و  از این حیث در ردیف انبیا قرار گرفتند.»

حر عامل ، وسایل الشیعه ، ج 7، ص 172.

علامه طبرسى مى نویسد: روزه در میان انبیاء و امت آنان ، همواره از زمان آدم تا کنون مورد توجه بوده است. (جوامع الجامع ، ج 1، ص 103.)

گوستاولوبون  مى نویسد: در میان عرب ، پیش از اسلام سنت روزه دارى به چشم مى خورد.

 (گوستاولوبون ، تمدن اسلام و عرب ، باب سنت هاى عرب ، ص 654. )

تاریخ روزه، برای اولین بار در اسلام به سال 6 ه.ق می‌رسد، زمانی که پیامبر( صلی‌الله علیه و آْله و سلم) پس از صلح حدیبیه، راهی مدینه شدند،و در مدینه اعمال ماه رمضان و سپس شوال را بجا آوردند.( ر. ک: تفسیر نمونه، ج 1، ص. 633)

مرحوم طبرسى مى نویسد: دو چیز در صدر اسلام براى روزه داران واجب بود. این دو عبارتند از:   اولا ؛ روزه داران پس از افطار، فقط تا وقتى که به خواب نرفته بودند مجاز بودند غذا بخورند. ثانیا؛ در صدر اسلام زناشویى ، در شب و روز ماه رمضان حرام بود، این حکم نیز پس از چندى لغو گردید و به روز ماه مبارک رمضان ، اختصاص یافت ، پس روزه در اسلام ، در سال دوم هجرت واجب شد و داراى ویژگیهاى فوق بود که بعدا این ویژگیها از مدار وجوب خارج شدند. جوامع الجامع ، ج 1، ص 106. وسائل الشیعه ، ج 7، ص 81.

نکاتی دیگر :

شواهد فراوانى در تاریخ به چشم مى ‏خورد که روزه، در میان یهود و مسیحیت و اقوام و ملت‏هاى دیگر رایج بوده است. آنان به هنگام مواجهه با غم و اندوه و توبه و طلب خشنودى خداوند، روزه مى‏گرفتند تا با این کار، در پیشگاه او اظهار عجز و تواضع نموده و به گناهان خود اعتراف کنند. از انجیل استفاده مى‏شود که مسیح‏ علیه السلام چهل شبانه روز، روزه داشته است.تاریخ روزه داری در دین مسیحیت به قبل از قرن هشتم می رسد، روزه در تقویم کلیسا هم ثبت شده و جزو آداب فقهی به شمار می رود. در انجیل آمده است که حضرت مسیح پیروان خود را امر به روزه داری نموده است: آنگاه عیسی به قوت روح به پایان برده شد تا ابلیس او را امتحان کند، پس چهل شبانه روز روزه داشته و نهایتاً گرسنه گردید. در اناجیل به وجوب روزه تصریح شده و روزه دار را ستوده و او را از ریا برحذر داشته است.سنت یهودی تا زمان حضرت عیسی یعنی پرهیز از خوراک، پرهیز از سخن و... رایج بوده و پس از او هم میان حواریان و کسانی که مبلغ پیامش در مناطق مختلف جهان شدند، رواج داشته است. بطوری که روزه داری از خصوصیات حواریون و رسولان پیام عیسی بوده است.این امر نشانگر آن است حضرت عیسی خود به روزه عملاً و قولاً توجه داشته و شاگردانش نیز پس از وی به امر روزه توجه داشته اند. جیمز هاکس در این باب میگوید: حیات حواریون و مومنین- (مسیحی) ایام گذشته، عمری مملو از افکار، لذت و زحمات بیشمار و روزه داری بود. ابن عباس از خاتم رسولان نقل کرده است: داود پیامبر در طول سال همیشه یک روز را روزه داشت ،حضرت سلیمان نیز در هر ماه ، سه روز اول ماه و سه روز وسط و سه روز آخر آن را روزه دار بود، عیسى ، همواره روزه دار بود و مریم نیز همیشه دو روز را روزه و دو روز را افطار مى نمود. پیامبر اسلام (ص) نیز در هر ماه اول ، وسط و آخر آن را روزه مى گرفت . حر عامل ، وسایل الشیعه ، ج 7، ص 322.

در مسیحیت دو واژه روزه و پرهیز وجود دارد  در ایامی که باید پرهیز را رعایت کرد، تنها از مصرف گوشت خود داری می کنند ولی در ایام رعایت روزه علاوه  بر پرهیز از گوشت غذای مصرفی و دفعات وعده غذا هم محدود میشود.

 یکی از روزهای مهم در مسیحیت روز عید پاک است که به مناسبت قیام عیسی از قبر گرامی داشته میشود. گوستاولوبون مسیحى مى نویسد: روزه نصارى 40 روز و روزه مسلمانان 30 روز است… امتهاى گذشته ، روزه مى داشتند، ولى در غیر ماه مبارک رمضان و فقط انبیاء در ماه مبارک رمضان روزه مى گرفتند، لکن خدا بر آحاد مسلمین تفضل کرد و آنان را در ردیف انبیاى پیشین قرار داد و روزه در ماه مبارک را براى آن منظور فرمود. تفسیر الصافى ، فیض کاشانى در ذیل آیه 285 بقره و وسائل الشیعه ، ج 7، ص 224.

نصارا در ماه رمضان روزه می گرفتند اما چون این ماه با فصل گرمای شدید تابستان مواجه می شد، ماه رمضان را به ماههای شمسی انتقال دادند تا ماه رمضان ثابت بماند. به مرور زمان و به میل و سلیقه کشیشان و اسقفها 10 روز دیگر نیز به این روزه اضافه شد و در مجموع روزه اهل نصارا به 50 روز رسید. آنها به مدت چهل روز از اغذیه چرب و شیرین خودداری می کنند و روز قبل از این 40 روز را سه شنبه چاق گویند که در آن روز هر چه بخواهند می خورند و می آشامند. هر یک از شاخه های دین مسیحی نیز نوعی روزه مخصوص به خود دارند .

روزه های مهم مسیحیان عبارت است از:

1- روزه روز جمعه قبل از عید پاک که در قرن دوم متداول بود.

2- روزه غیرکامل دوشنبه تا پنجشنبه هفته مقدس

3- روزه چهل روز قبل از عید پاک

4- روزه چهل روز قبل از هفته مقدس

5- روزه چهارشنبه و جمعه هر هفته؛ به مناسبت روز توطئه یهودیان برای دستگیری عیسی و روز جمعه بدلیل به صلیب کشیدن عیسی

6-روزه های فصلی

7- روزه، به عنوان کفاره گناهان

بعضی از دلایل روزه گرفتن مسیحیان:

1- اینکه دل در حضور خدا نرم و فروتن شود.

2- مسیحیان به صدا و هدایت حضور خدا حساس باشند.

3- نفس سرکش ضعیف و سرکوب باشد.

4- پرستش و دعای مسیحی قویتر و موثرتر باشد.