شهدا و رزمندگان ایران اسلامی و این همه دشمن ؟
45 بازدید
تاریخ ارائه : 2/17/2014 9:42:00 AM
موضوع: سایر

31شهريور 1359 با حمله هوايى عراق به چند فرودگاه ايران و تعرض زمينى همزمان ارتش بعث به شهرهاى غرب و جنوب ايران، جنگ 8 ساله حكومت صدام عليه ايران آغاز شد. اين جنگ 19 ماه پس از پيروزى انقلاب اسلامى و چند روز پس از آن اتفاق افتاد كه صدام پيمان الجزاير را در برابر دوربين‏ هاى تلويزيون بغداد پاره كرد. صدام در نطقى با تأكيد بر مالكيت مطلق كشورش بر اروند رود و ادعاى تعلق جزاير ايران به «اعراب» جنگ را آغاز كرد.

كشورهاى حامى عراق:

 الف آمريكا

در اسفند 1360، نام عراق از فهرست كشورهايى كه واشنگتن از آنها به عنوان «طرفداران تروريسم» ياد مى‏ كرد خارج شد و در آذر 1363، امريكا به تحريم سياسى عراق خاتمه داد و روابط سياسى با اين كشور را برقرار كرد.

تحريم تسليحاتى ايران : «كاسپارواين برگر» وزير دفاع وقت امريكا راجع به تصويب قطعنامه تحريم تسليحاتى ايران با صراحت گفته بود: «... در صورتى كه قطعنامه تحريم تسليحاتى اجرا شود، ريشه توانايى ايران براى ادامه جنگ به سرعت خشك مى‏شود و در واقع ريشه موجوديت ايران نيز به صورت يك ملت به خشكى مى‏ گرايد...( فرآيند جنگ تحميلى اداره كل پژوهش معاونت سياسى صدا و سيما.)

مهم ترين مشوق صدام براى حمله به ايران، آمريكا بود.

حمله نظامى در صحراى طبس كه با امدادهاى الهى شكست خورد، كودتاى نوژه و ده ها توطئه ديگر از جمله اقدامات دولت آمريكا بود.

تلاشهاى ديپلماتيك براى شناسايى مبادى ورود سلاح و جلوگيرى از ارسال تجهيزات جنگى به ايران

تلاش براى تأمين نيازهاى مالى عراق از طريق شركتهاى آمريكايى

قرار دادن اطلاعات نظامى مورد نياز عراق از ايران .

محكوميت ايران در سازمانها و جلوگيرى از انتقال صحبتهاى به حق مسئولين ايرانى به ديگر كشورها .

حمله به پايانه‏ ها و چاه‏ هاى نفتى ايران در خليج فارس و ساقط كردن هواپيماى مسافرى ايرباس ايران بر فراز اين منطقه و كشتار 300 مسافر و خدمه آن.

ب شوروى سابق يا روسيه فعلى .

بخش عمده اسلحه مورد نياز عراقى ها در طول جنگ توسط شوروى تأمين مى‏ شد.پيشرفته‏ ترين هواپيماهاى جنگى، هلى‏ كوپتر، تانك و سلاحهاى ديگر، از جمله تسليحاتى بود كه شوروى در طول هشت سال جنگ به عراق داد. آمارهاى رسمى نشان مى‏ دهد كه شوروى، فرانسه و چين سه عضو دائم شوراى امنيت سازمان ملل به ترتيب درصدر كشورهاى صادركننده سلاح به عراق در دهه 1360 ش. بوده‏ اند. در طول اين دهه، 53 واردات نظامى عراق به ارزش تقريبى 13 ميليارد و 400 ميليون دلار از شوروى تأمين مى‏ شد. فرانسوى‏ها نيز با فروش بيش از 5 ميليارد دلار سلاح به عراق در دهه 1360 ش. مجموعاً 20 واردات نظامى عراق را به خود اختصاص داده‏ اند. اين رقم در مورد چين نيز به 7 يعنى به بيش از يك ميليارد و ششصد ميليون دلار بالغ مى‏ شد.

فرماندهان ارتش روسيه با حضور در ارتش عراق، ضمن دادن آموزش نظامى به فرماندهان عراقى، راههاى مقابله با حملات رزمندگان اسلام و حمله به ايران را به آنها مى‏ آموختند.

ج اروپا

دو كشور فرانسه و آلمان بيشتر از ساير كشورهاى اروپايى، عراق را حمايت كردند. هواپيماهاى سوپر اتاندارد و موشكهاى ليزرى كه از آخرين دستاوردهاى صنعت نظامى فرانسه بود، در اختيار ارتش عراق قرار گرفت.

دولت عراق در 1358 ش. حدود 12 ميليارد دلار صرف خريد تسليحات كرد، در 1361 توانست در خريد جنگ‏ افزار از عربستان سعودى سبقت گيرد و در 1363 ش. بودجه نظامى بغداد از مجموع بودجه نظامى كشورهاى عضو شوراى همكارى خليج فارس بيشتر شد. در اين سال عراق 40 درصد درآمدهاى داخلى خود را صرف خريد جنگ‏ افزار از امريكا، انگليس، فرانسه و روسيه كرد. هزينه‏ اى كه عراق در دهه 1360 ش. صرف خريد سلاح از امريكا و اروپا كرد، از هزينه تسليحاتى كشورهاى صنعتى اروپاى غربى در همين دهه بيشتر بود. در اين دهه عراق، دو برابر آلمان غربى بودجه نظامى داشت.

زمانى كه تمام اين كمك ها نتوانست ارتش شكست خورده صدام را نجات دهد، آلمان با ارسال مواد شيميايى به يارى صدام شتافت و او توانست 6000 تن بمب شيميايى عليه مردم ايران به كار گيرد. ارتش صدام فقط 1100 نفر را در شهر سردشت و ساير نقاط ايران و 5000 نفر را در شهر حلبچه با استفاده از اين سلاحها به شهادت رساند. كشورهاى ايتاليا و بلژيك با ارسال موشكهاى پيشرفته ضد زره و كمك به عراق در ساخت توپخانه دوربرد و بخشهاى ديگر ارتش اين كشور، از جمله حاميان عراق بودند.

د كشورهاى عربى

شوراى همكارى خليج فارس كه در 1359 ش. به بهانه همكارى‏هاى اقتصادى، سياسى و نظامى 6 كشور عضو امارات متحده عربى، بحرين، قطر، كويت، عربستان سعودى و عمان به وجود آمد، عملاً كانونى براى گردآورى دلارهاى نفتى منطقه و انتقال آن به بغداد براى تقويت بنيه نظامى عراق شده بود. هنگامى كه جنگ به پايان رسيد، تنها مطالبات نقدى 6 كشور عضو اين شورا از عراق، از مرز 80 ميليارد دلار گذشته بود. اين غير از ميلياردها دلار نفتى بود كه دولتهاى منطقه به ويژه كويت و عربستان از پالايشگاهها و پايانه‏ هاى خود به حساب عراق به شركتها و كمپانى‏ هاى نفتى غرب فروخته بودند.

اين كشورها با در اختيار داشتن بيشترين منابع نفت و گاز دنيا، عمده‏ترين پشتيبان عراق از نظر مالى و نيروى انسانى بودند. حضوراسيرانى ازسربازان كشورهاى اردن، مصر، مراكش، سودان، سومالى و كشورهاى عربى خليج فارس نشان دهنده اعزام نيروى انسانى ازسوى كشورهاى عربى به عراق است. آسمان اين كشورها نيز در طول جنگ در اختيار عراق بود و هواپيماهاى عراقى براى حمله به مناطق حساس در خليج فارس و تنگه هرمز و استان‏هاى جنوبى كشورمان، از آسمان اين كشورها استفاده مى‏ كردند.  (برگرفته از: پايگاه اطلاع رسانى تبليغات اسلامى، نقش كشورهاى دنيا در جنگ تحميلى عراق عليه ايران، حسين اسلافى، 88/ 6/ 31)

ناكامى صدام در دستيابى به اهدافش

در بررسى عوامل شكست عراق در دستيابى به اهداف اعلام شده‏ اش، علاوه بر ايمان و اعتقاد رزمندگان ايران اسلامی ، عوامل ديگر از قبيل نااميدى حاميان صدام از سقوط جمهورى اسلامى، مردمى شدن جنگ و سرانجام پذيرش قطعنامه 598 از جانب ايران نيز بى تأثير نبود. نتيجه آن شد كه عراقيها 8 سال پس از شروع جنگ در همان نقطه اوليه آغاز قرار داشتند.

  قسمتى از پيام امام خمينى (ره) راجع به قطعنامه 598 و شرايط سياسى آن روز:

من با توجه به نظر تمام كارشناسان سياسى و نظامى سطح بالاى كشور كه به تعهد و دلسوزى و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم و در مقطع كنونى آن را به مصلحت انقلاب و نظام مى‏ دانم و خدا مى‏ داند كه اگر نبود انگيزه‏ اى كه همه‏ ما و عزت و اعتبار ما بايد در مسير مصلحت اسلام و مسلمين قربانى شود، هرگز راضى به اين عمل نمى‏ بودم و مرگ و شهادت برايم گواراتر بود... خوشا به حال شما ملت، خوشا به حال شما زنان و مردان، خوشا به حال جانبازان و اسرا و مفقودين و خانواده ‏هاى معظم شهدا و بدا به حال من كه هنوز مانده ‏ام و جام زهر آلود قبول قطعنامه را سركشيده‏ ام و در برابر عظمت و فداكارى اين ملت بزرگ احساس شرمسارى مى‏كنم، و بدا به حال آنان كه در اين قافله نبودند، بدا به حال آنهائى كه از كنار اين معركه بزرگ جنگ و شهادت و امتحان عظيم الهى تا به حال ساكت، بى تفاوت و يا انتقاد كننده و پرخاشگر گذشتند. 7 به اين ترتيب جنگى كه در 31 شهريور 1359 توسط همه ظالمان جهان و به دست صدام بعثى به جمهورى اسلامى ايران تحميل شد، بدون دستيابى آنان به اهدافشان، در تابستان 1367 ش. به پايان رسيد.

پى‏ نويس:  تحليلى بر جنگ تحميلى عراق عليه ايران انتشارات وزارت امور خارجه جمهورى اسلامى ايران. روزنامه جمهورى اسلامى 31 شهريور، دوم و سوم مهر 1370 ش «صادر كنندگان مرگ». گزارش آمارى مؤسسه بين‏ المللى صلح استكهلم 1989 م. فرآيند جنگ تحميلى اداره كل پژوهش معاونت سياسى صدا و سيما. صحيفه نور جلد 20 ص239 (منبع: موسسه مطالعات و پژوهشهاى سياسى)