دنیا زدگی،تکبر،و فتنه سه مرض جامعه ی امام علی(ع)
482 بازدید
تاریخ ارائه : 1/1/2014 7:23:00 AM
موضوع: تاریخ و سیره

دنيا زدگى  بيماريهاى روزگار امير المؤمنين «عليه السلام» : در نهج البلاغه چه بسيار عليه دنيا و دنياطلبى و دنيافريفتگى، عليه خطرات و كمين هاى دنيا هشدار داده شده است،

پيغمبر : «الفقر فخرى» و افتخار مى‏كرد كه فقير است، مردمش افتخار مى‏كردند كه به مال دنيا آلوده نيستند، ابو ذرها و سلمانها و عبد اللّه بن مسعودها و اصحاب صفّه‏ شان جزو اشراف آن امت بودند، و اصلا به دنيا، و طلا و نقره و زر و زيور و زخارف مالى اعتنايى نداشتند، اصلا زخارف مالى در برابر زخارف غير مالى چيزى به حساب نمى ‏آمد، كه پيغمبر «صلى اللّه عليه و آله و سلم» فرمود: «أشراف أمّتى أصحاب اللّيل و حملة القرآن» اشراف امت من، اشراف جامعه اسلامى آنهايى هستند كه شب با خدا سر و كار دارند و خدمت و عبادت مى ‏كنند، آنهايى كه با قرآن آشنا هستند. از صد كلمه سخنان امير المؤمنين «عليه السلام» تقريبا پنجاه كلمه ‏اش در باره زهد است.

يك موضوع ديگر كه در نهج البلاغه بارها تكرار شده است تكبر است، يعنى همان كه محور اصلى خطبه قاصعه است، و البته مخصوص خطبه قاصعه هم نيست، خيلى جاها هست. مسأله تكبر يعنى خود را از ديگران بالاتر دانستن، همان آفتى است كه اسلام را و نظام سياسى اسلام را منحرف كرد، خلافت را به سلطنت تبديل كرد.

مسأله ديگر مسأله فتنه است، باز حضرت جملات عجيبى در مورد فتنه دارد. اين جملات چنان پر مغز، زيبا و جامع الاطراف بيان شده است كه انسان حيرت مى‏ كند كه در باره آن چگونه فكر كند. فتنه يعنى چه يعنى اشتباه و اختلاف صفوف، اختلاط صفوف، مخلوط شدن حق و باطل.

امروز ما هم در شرايط مشابهى هستيم، ما را هم دنياطلبى تهديد مى‏ كند، ما را هم ابتلاء به كبر و خودپرستى و تبعيض و فتنه تهديد مى‏ كند.(بازگشت به نهج البلاغه ص44)