پاسخ من به یکی از کاربران
376 بازدید
تاریخ ارائه : 11/20/2013 4:23:00 PM
موضوع: تاریخ و سیره

سلام حاج آقا خوب هستين هميشه شاد و بهروز باشيد

حاجي من شيعه هستم و دوستدار علي عليه السلام و نهج البلاغه رو خيلي دوس دارم و ميخونم يه جاهايي سوال برام پيش اومده در مورد برخورد حضرت امير با مخالفانش از جمله عبدالله بن عمر و سعد بن ابي وقاص و عبدالله ابن مسعود اينها با اينكه مخالف حضرت بودن اما هيچ محروميت و سختي از جانب ايشون نديدن و كاملا آزاد بودن پس اسلام با مخالفينش برخورد همراه با تسامح داشته باقيشو ديگه نميگم.......! ارادتمند شما هم هستيم

پاسخ

نکته اول:

با دقت در سیره امام علی (ع) درمی یابیم که امام علی (ع) بامعارضان دوگونه برخورد داشته است: 1- برخورد با سران انحراف و گمراهی; آنان که با علم و آگاهی،جمعی را به وادی ضلالت کشاندند

; 2- برخورد با زیر مجموعه، یا بدنه معارضان که نوعا افرادی ناآگاه و غیر مغرض اند. برخورد حضرت با گروه اول; ابتدا نصیحت و ارشاد و سپس برخوردقاطع انقلابی بوده است. ولی برخورد حضرت با گروه دوم ماهیتا باگروه اول، متفاوت بوده است. تمام تلاش حضرت در سه نبردی که داشت این بود که بدنه اصلی مخالفان خویش را از سر آن جدا کند.بر این اساس است که

: 1- بر آگاه کردن آن ها از عمق توطئه تلاش فوق العاده داشت وشاهد آن خطبه های فراوانی است که حضرت پیش از جنگ جمل و نهروان وصفین ایراد کرده و به دوستان خویش نیز دستور داد که خطبه های آگاهی بخش ایراد کنند 2- بر نصیحت و ارشاد آن ها نیز تاکید داشت

3- در این مسیر، گاه حضرت مدتی جنگ را به تاخیر می انداخت تازمینه فکر و اندیشه در مخالفان پدید آمده و از طریق انحراف،به صراط مستقیم هدایت شوند.

. نکته دوم :توده  مردم علی (ع) را آزادانه  انتخاب  کردند. اکثریت  اصحاب  و مردم  با وی  بیعت  کردند، علی  کسی  را به  بیعت  مجبور نکرد و آنان  را که  با او بیعت  نکرده بودند در کمال  آزادی  و بدون  هیچ  محدودیتی  از جانب  امام (ع) در حکومت  وی  زندگی  کردند. یعنی آزادی  مخالفانی  که  با وی  بیعت  نکردن: «مردم  بدون اکراه  و اجبار  و از سر میل  و اختیار با من  بیعت  کردند.» اما معدودی  نیز با علی (ع) بیعت نکردند عبارتند از: سعدبن  ابی وقاص ، عبدالله بن  عمر، اسامه بن  زید، حسان  بن  ثابت ، مغیره بن  شعبه، زیدبن  ثابت ، کعب  بن  مالک ، نعمان  بن  بشیر، رامغ  بن  خدیج ، قدامه بن  مظعون  و عبدالله  بن  سلام . امام (ع) با این  یازده  نفر چه  کرد واضح  بود که  اینان  با امام  واجب اطاعت بیعت  نکرده اند، اما علی (ع ) آنها را به  بیعت  با خود مجبور نکرد.

مالک  اشتر از امام  خواست  تا مخالفانی  که  از بیعت  او سرباز زدند، تحت  فشار قرار دهد تا بیعت  کنند، علی (ع) با هرگونه  فشار و محدودیتی  برای آنها مخالفت  کرد و آنان  را آزاد گذاشت  و به  آنان  فرمود: بر شما باکی  نیست . و شخصا امنیت  آنان  را تضمین  نمود. این درحالی است که آن زمان درمیان امویان اگر کسی در اسم بردن از آنها لقب رسمی خلیفه را به زبان نمی آورد جایش زندان بود.

در نهج البلاغه (حکمت ۴۲۰) آمده است که امام به عنوان خلیفه مسلمین در اوج قدرت در مسجد کوفه بود و یکی از خوارج {ابن کواع}در حضور جمع آشکارا به حضرت با حالت توهین آمیز گفت:« قاتله الله کافرا». “خدا او را بکشد در حالی که کافر است”. اصحاب از توهینی که به علی ابن ابی طالب امام و خلیفه وقت شد، برآشفتند. دست به شمشیر بردند که او را ادب کنند. علی (ع) مانع شد و گفت «رُوَیْداً إِنَّمَا هُوَ سَبٌّ بِسَبٍّ أَوْ عَفْوٌ عَنْ ذَنْبٍ» “آرام گیرید،دشنام را پاداش دشنام است یا بخشیدن گناه”. تا زبان علی در کام است شمشیر مالک در نیام خواهد بود. مگر این زبان قطع شده است که نتواند به معترض پاسخ بدهد. سخنی گفت سخن می شنود، پاسخ سخن که شمشیر نیست. این منطق علوی است.

ملاحظات:

در نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نیز رهبر فرزانه انقلاب اسلامی(دام ظله العالی) به سیره امام ومقتدایش امیر مومنین(ع) عمل می­کند و در این نظام احدی را مجبور به شرکت در انتخابات نمی­کنند.

منتقدان ومخالفین و حتی معاندان نیز تا دست به آشوب و فتنه انگیزی نزنند مورد تعقیب قرار نخواهند گرفت.حتی اگر هم مرتکب اشتباه شوند در صورت ندامت مورد عفو کریمانه نظام قرار می­گیرنند.البته اصرار بر راه اندازی آشوب­های خیابانی سزای خود را دارد وهیچ خردمندی اجازه هرج ومرج وعبور از قوانین نظام را به فتنه گران  و معاندان نمی­دهد.

در انتخابات 88 جمهوری اسلامی نیز بین منتقد و معاند وافرادی که فریب خورده بودند با کسانی که شیطنت کردند فرق­ها گذاشته شد.از اینرو اکثریت قریب به اتفاق افراد با کمترین لحظه های بازداشتی آزاد شدند.